14.11.2025

Дараганаўская бальніца сястрынскага догляду адзначае 100-годдзе

На вуліцы з паэтычнай назвай Надрэчная знаходзiцца спецыяльнае месца — бальніца сястрынскага догляду, дзе любы дзень напоўнены дабрынёй, цярпеннем і чалавечым цяплом, а яе персанал — людзі, для якіх кожны ранішнi "добры дзень" не фармальнасць, а шчырае пажаданне здароўя стаўшаму родным пажылому чалавеку.

Гісторыя Дараганаўскай бальніцы пачалася ў 1925 годзе, калі ў вёсцы Каўгары ў памяшканні былой канторы спіртзавода быў арганізаваны першы фельчарска-акушэрскі пункт. У ФАП, які займаў два пакоі, працавалі фельчар Кандрацій Папкоўскі, які вёў прыём пацыентаў і быў фармацэўтам, і яго жонка і памочніца Аляксандра Папкоўская, якая выконвала абавязкі рэгістратара і санітаркі. А пра тое, якім спецыялістам быў Кандрацій Мікалаевіч, лепш за ўсё распавядаюць успаміны жыхароў вёскі, запісаныя супрацоўнікамі Дараганаўскага школьнага комплекснага краязнаўчага музея: "Часта бывала, калі пасля лячэння або для яго працягу хворыя траплялі ў Бабруйскую бальніцу, да знакамітага доктара Уладзіміра Морзана. Той пытаўся: "У каго лячыліся?" Яму адказвалі, што лячыліся ў Папкоўскага. На гэта Морзан казаў: "Пасля Папкоўскага мне няма чаго рабіць, працягвайце лячыцца ў яго" — і пацыенты працягвалі курс лячэння ў Кандрація Мікалаевіча".

У вёску Дараганава пункт перамясціўся ў 1927-м. Для яго быў пабудаваны вялікі дом, а калектыў папоўнілі акушэрка Рахіль Фрыдэнштэйн і санітарка Ханя Львовіч. У гады Вялікай Айчыннай вайны на тэрыторыі Дараганаўскага сельскага Савета лячэбнай установы не было, толькі пасля вызвалення раёна ад акупантаў у Дараганава арганізоўваецца бальніца на дзесяць ложкаў. Да 1960 года яна пашыраецца на 35 ложкаў, тут пад кіраўніцтвам галоўнага ўрача Івана Станкевіча працуе дзесяць сярэдніх медработнікаў і малодшы персанал. Амбулаторыя, дзе функцыянавалі кабінеты зубнога лекара, лабараторыі, дзіцячая і жаночая кансультацыі, рэнтген-кабінет, была пабудавана ў 1965-м.

43 гады, з 1978 па 2021 год, загадчыкам участковай бальніцы быў выдатнік аховы здароўя Аляксандр Зейдэль, якому не адно пакаленне жыхароў Дараганава і навакольных вёсак і цяпер удзячна за прафесіяналізм і добрае стаўленне. Пад яго кіраўніцтвам працавалі выдатныя спецыялісты, а цяпер ветэраны працы медсястра палатная Марыя Бязменава, загадчык гаспадаркі Галіна Усовіч, кухар Таццяна Уласкава, дэзынфектары Тамара Бараноўская і Таццяна Крумкач, санітаркі палатныя Людміла Кавалёнак і Ганна Сянько.

І менавіта падчас кіраўніцтва Аляксандра Канстанцінавіча адбыліся маштабныя перамены ў жыцці гэтай установы аховы здароўя: у лістападзе 2002 года бальніца пераехала ў цяперашняе памяшканне на вуліцы Надрэчнай — трохпавярховы будынак былой санаторна-лясной школы, які сур'ёзна рэканструявалі пад новыя задачы, а ў маі 2017 года ўчастковая бальніца была рэарганізавана ў бальніцу сястрынскага догляду.

БСД на 50 медыка-сацыяльных ложкаў — так афіцыйна называецца гэтае месца. Але хочацца называць яго інакш — домам для тых, хто заслужыў клопат.

— Нашы пацыенты — гэта не проста пажылыя людзі, якія маюць патрэбу ў медыцынскай дапамозе. Гэта людзі, чыё жыццё поўнае годнасці, вопыту, памяці, тыя, хто аддаў жыццё дзецям, унукам, краіне. Ім цяпер патрэбныя спакой, павага, клопат. І мы працуем, каб даць усё гэта, — кажа Максім Гідулян, які чатыры гады таму пасля заканчэння Гомельскага дзяржмедуніверсітэта ўзначаліў лякарню. — Тут няма  "проста ляжачых" або "старых". Ёсць былы школьны настаўнік, які да гэтага часу распавядае пра любімую літаратуру; ёсць ветэран, чые вочы загараюцца, калі ўключаюць старыя песні; ёсць бабуля, якая вучыць медсясцёр вязаць шкарпэткі. Кожны тут — асоба, са сваімі нягодамі і, вядома, радасцямі. Напрыклад, нядаўна адбылося вельмі прыемная падзея ў жыцці ўжо былой пацыенткі. Пасля доўгага знаходжання ў бальніцы яе рыхтавалі да выпіскі, апавясцілі бліжэйшага сваяка — адзінага сына, з якім яна ў сувязі з жыццёвымі абставінамі не бачылася больш за тры дзясяткі гадоў. Сустрэча аказалася вельмі кранальнай як для іх, так і для ўсяго нашага персаналу.

Калектыў — сёння гэта 46 чалавек — у асноўным складаецца з жанчын, і ўсе яны сапраўдныя анёлы-захавальнікі пацыентаў, некаторыя з якіх не ў стане гаварыць або нават рухацца. Медсёстры і санітаркі не толькі выконваюць працэдуры і дапамагаюць пацыентам у бытавых пытаннях, але і чытаюць ім услых, трымаюць за руку, слухаюць гісторыі, якія ніхто больш не хоча чуць. Загадчык аддзялення сястрынскага догляду Вольга Баранава, медсястра Святлана Крушная, памочнік урача Вольга Міхадзюк ведаюць як дыягназы сваіх падапечных, так і іх звычкі, любімыя рэцэпты і нават запаветныя мары. Нягледзячы на пенсійны ўзрост і хранічныя захворванні, працягвае дапамагаць пацыентам і медсястра з вялікім стажам працы Валянціна Барысава. Медыкі не спяшаюцца, яны ўсміхаюцца нават тады, калі стаміліся. І шчыра перакананыя ў простай праўдзе: старасць не павінна быць адзінокай, і, як і ўсе работнікі Дараганаўскай БСД, робяць усё магчымае, каб даць пажылым людзям магчымасць адчуваць сябе патрэбнымі, любімымі, каштоўнымі.

Таксама бальніцу і яе пацыентаў усяляк падтрымліваюць арганізацыі і грамадскасць: восенню 2023 года пры падтрымцы райвыканкама, заводаў аўтамабільных агрэгатаў і "Тэхнаніколь" быў праведзены капітальны рамонт фасада будынка, першага і трэцяга паверхаў, адрамантаваны палаты для пацыентаў і дах, закуплена мэбля і пасцельная бялізна; пакой адпачынку нядаўна папоўніўся падарункам Чырвонага Крыжа — тэлевізарам; на працягу года прыязджаюць валанцёры, прадстаўнікі райвыканкама, канцэртныя калектывы. Ідзе цеснае ўзаемадзеянне з сацыяльнымі службамі: пацыентам аказваецца сац- і псіхалагічную дапамогу.

А на пытанне "Якія галоўныя прынцыпы ляжаць у аснове работы калектыву і што б вы сказалі, калі б маглі апісаць яе адным сказам?" галоўны ўрач Гідулян адказаў так:

— Мы тут не дзеля таго, каб проста падоўжыць жыццё пацыентаў, — мы тут для таго, каб зрабіць яго па-сапраўднаму жывым.

... Кожны вечар у вокнах бальніцы на Надрэчнай загараецца цёплае святло — не толькі ад лямпаў. Яно зыходзіць з сэрцаў тых, хто ў ёй працуе, хто кожны дзень выбірае быць побач з пажылымі людзьмі, якія так маюць патрэбу ў чалавечым цяпле і падтрымцы. І ў гэтым — сапраўдная медыцына, тая, што лечыць не толькі цела, але і душу.

osipovichi-region.by