Жыў некалі ў нашай старане вельмі магутны хлапчына. Звалі яго Восіп. Меў такую сілу, якой ніхто ў белым свеце ці, у крайнім выпадку, у гэтай старонцы не меў. Учэпіцца што-небудзь рабіць, то столькі наварочае, столькі перакідае, што людзі толькі дзівіліся ды галовамі пакручвалі, гледзячы на тое, як напружваліся пад сарочкай ягоныя магутныя плечы, здавалася, што зараз скура не вытрымае, парвецца, і пальецца гарачая кроў.